Post contenenti il tag ‘Berlusconi’

Le retour du franc-maçon populiste

Spara Yuri spara

Silvio ou le retour du franc-maçon populiste

En Europe, il existe deux conceptions contradictoires d’évaluer nos politiciens. Dans certaines régions, on attend d’un homme politique qu’il soit le plus intègre des citoyens, relativement discret sur sa vie privée et constamment soucieux de l’intérêt général. Dans d’autres régions, on préfère les hommes politiques les plus malins, les plus magouilleurs, soignant mieux ses intérêts privés que l’intérêt général et mêlant constamment la vie privée aux affaires de l’Etat.

Les électeurs italiens viennent d’opter pour le second choix en offrant une troisième fois le siège de Premier ministre au champion du populisme européen : Silvio Berlusconi. Agé de 71 ans et membre de la loge maçonnique P2, ce clone milanais du Président Bush aura l’occasion de refaire voter des lois pour défendre ses intérêts personnels tout en insultant les journalistes et les magistrats en les qualifiant invariablement de malades mentaux ou de pro gauchistes.

Vu de Bruxelles, ce choix italien paraît incompréhensible et couplé au succès du parti séparatiste et europhobe Lega Nord, cela devient carrément inquiétant pour l’avenir de l’Union.

Mehmet Koksal, nella rubrica Humeur Allochtone, “La Tribune de Bruxelles”, n. 265, 17-23 avril 2008, p. 2 - lo segnala Rita)

Publicum an privatum negotium?

Theodorus Beza, ritratto di Erasmo da Rotterdam (1466-1536)

Eum qui rerum gubernacula susceperit, publicum non privatum negotium gerere, nihil nisi de commodis publicis oportere cogitare: a legibus, quarum ipse et auctor et exactor est, nec latum digitum discedere: officialium omnium et magistratuum integritatem sibi praestandam esse: sese esse unum omnium oculis expositum, qui vel ceu sidus salutare, morum innocentia, maximam rebus humanis salutem possit adferre, vel veluti cometa lethalis summam perniciem invehere. Aliorum vitia neque perinde sentiri, neque tam late manare. Principem eo loco esse, ut si quid vel leviter ab honesto deflexerit, gravis protinus ad quamplurimos homines vitae pestis serpat. Tum quod multa secum adferat principum fortuna, quae soleant a recto deducere, quod genus, delitiae, libertas, adulatio, luxus, hoc acrius enitendum ac sollicitius advigilandum, necubi vel deceptus cesset in officio. Postremo, ut insidias, odia, caeteraque vel pericula, vel metus omittam capiti imminere verum illum regem, qui paulo post ab eo sit etiam de minimo quoque commisso rationem exacturus, idque tanto severius, quanto praestantius gessit imperium. Haec, inquam, atque huiusmodi plurima, si princeps secum perpenderet, perpenderet autem si saperet, is nec somnum, nec cibum, opinor, iucunde capere posset.

(Desiderius Erasmus, Moriae encomium (1509), LV; ma forse nel 1990 Domenico Magnino si dimenticò di tradurre questo passo per l’edizione berlusconiana)